Pilosopiya ng Nawala at Natagpuan - 忘れ物係の哲学

Sa silong ng Tokyo Station, ang lost and found. Labinlimang taon nang nagtatrabaho rito si Ginoong Yamada. "Excuse me, sigurado akong nakalimutan ko ang aking payong kahapon..." Nakatayo roon ang isang babaeng mukhang balisa. Tiningnan ni Ginoong Yamada ang mga istante. Mahigit tatlumpung payong mula kahapon ang nandoon. "Anong klaseng payong po iyon?" "Isang vinyl umbrella."

Isip-isip ni Ginoong Yamada. Ang teorya niya: 'ang mga taong nakakalimot ng plastic umbrellas ay malamang na hindi gaanong nagmamahal sa mga bagay.' "Ito po ba?" Ipinakita niya ang isang katulad na plastic umbrella. "Ah, oo! Siguro..." Kung talagang kanya nga ang payong, walang nakakaalam. Pero ayos lang iyon.

Sa tuwing nakakakita si Ginoong Yamada ng mga nawawalang bagay, iniisip niya ang kanilang mga may-ari. Sa loob ng labinlimang taon, nabuo niya ang sarili niyang pilosopiya. Ang mga taong nakakalimot ng planner ay masyadong abala. Ang mga taong nakakalimot ng libro ay mga mangarap. Ang mga taong nakakalimot ng pitaka - ito'y isang emergency.

Nang hapon, may isang matandang lalaking lumapit sa counter. "Naghahanap ako ng isang bagay na nakalimutan ko dalawampung taon na ang nakalilipas." Nagulat si Ginoong Yamada. "Dalawampung taon na ang nakalilipas? Karaniwan, itinatapon na ang mga bagay pagkalipas ng tatlong buwan..." "Alam ko. Pero naisip ko baka sakali, kahit maliit na posibilidad." "Anong klaseng bagay po iyon?"

"Isang maliit na kahong kahoy. Ito'y alaala ng aking ama... Nang araw na iyon, nagmamadali akong pumunta sa isang job interview at naiwan ko ito sa tren." Sa mga mata ng lalaki, may malalim na pagsisisi. Naalala ni Ginoong Yamada ang likuran ng storage room. May isang lumang istante na walang gumagalaw.

"Sa totoo lang, may lugar kung saan itinatago namin ang mga espesyal na nawawalang bagay. Para sa mga bagay na hindi kayang itapon..." Tumungo si Ginoong Yamada sa storage room. Sa isang istanteng puno ng alikabok, mayroon nga isang lumang kahong kahoy. May nakakabit na date tag mula dalawampung taon na ang nakalilipas.

"Ito'y isang bagay na iniwan ng aking senior, na nagsasabing, 'Tiyak na may darating para kunin ito balang araw.'" "Ito kaya iyon?" Nagbago ang ekspresyon ng lalaki. Nanlambot ang kanyang mga mata. "Ito nga... Hindi ako makapaniwala na nandito pa rin ito..."

"Pagkatapos ng interview na iyon, nakuha ko ang balita na namatay na ang aking ama... Sa huli, palpak ang interview, at nawala ko rin ang kahon..." "Pero ang kabiguan na iyon ang naging turning point para mahanap ko ang sarili kong landas. Ngayon, may maliit na kumpanya akong pinapatakbo."

Habang nakikinig, naisip ni Ginoong Yamada: Minsan, ang mga nawawalang bagay ay nakakapagbago ng buhay. Pag-alis ng lalaki, nalulong sa pag-iisip si Ginoong Yamada. Ayon sa kanyang pilosopiya, ang mga taong nakakalimot ng mahahalagang bagay ay tiyak na puno ang puso ng iba pang mga bagay.

Pero iba ang kaso ng lalaking ito. Hindi ibig sabihin nito na mali ang kanyang teorya. Bawat isa ay may dalang iba't ibang kalagayan sa iba't ibang panahon. Nang gabi, dumating ang isang regular na babaeng high school student.

"Nakalimutan ko na naman ang aking pass case..." sabi niya, mukhang nahihiya. "Nasa ikatlong istante," agad na sagot ni Ginoong Yamada. "Paano mo nalaman iyon?" "Lagi kang may nakakalimutan tuwing Lunes."

"Dahil pagkatapos maglaro nang sobra sa weekend, malamang na malabo ang ulo mo tuwing umaga ng Lunes." Tumawa ang babaeng high school student. "Ang galing! Para kang detective." "Observation lang iyon. May pattern ang mga tao."

Kinabukasan, tinuturuan ni Ginoong Yamada ang bagong empleyado, si Tanaka, kung paano gawin ang trabaho. "Sabi niya, ang pagkalimot sa kahon ang nagbago ng kanyang buhay. Kung hindi niya iyon nakalimutan, baka iba ang naging buhay niya." "So kahit ang pagkalimot ng isang bagay ay may kahulugan pala."

Nang hapon, may dumating na foreign tourist. Mukhang nakalimutan niya ang isang camera. Tiningnan ni Ginoong Yamada ang istante. May isang mamahaling camera. Pero sa pagtingin sa mga tala, ito'y isang bagay na nahanap sa Chuo Line. Ayon sa mga regulasyon, ibang linya iyon. Pero naghihintay din ang camera na ito sa kanyang may-ari.

'Ang mga nawawalang bagay ay hindi lamang mga bagay. Sila ay mga alaala at bahagi ng buhay.' Ito ang pilosopiya ni Ginoong Yamada. At ngayon din, sa silong ng Tokyo Station, naghihintay ang mga nakalimutang bagay sa kanilang mga may-ari. Minsan, naghihintay sila kahit dalawampung taon. Pero ayos lang iyon. Dahil tiyak, balang araw, may darating para kunin ang mga ito.